خلاصه داستان این فیلم، به صورت یک مکالمه کوتاه بین دو شخصیت اصلی این فیلم آمده است:
_داوود: سینما اونجوری نیست که شما فکر می کنید. شما هیچوقت نرفتید سینما، شما از سینما فقط برای خودتون یه چیزِ سیاهِ کثیف ساختید. برای یه بار هم شده برید سینما و فیلم خوب ببینید. ببینید که دنیاتون چقدر عوض می شه.
_آقا اردشیر: من به فکر دنیام نیستم. به فکر آخرتمم.
خلاصه داستان و بازیگران سریال میانبر
کیوان علی محمدی بعد از چهار همکاری مشترک با امید بنکدار در مقام نویسندگی و کارگردانی، با ساخت «سینما شهر قصه» به همراه علی اکبر حیدری (نویسنده ی دو اثر قبلی بنکدار و علی محمدی) فضای جدیدی را در سینما تجربه اندوزی کرده است. علی محمدی در فیلم های قبلی، سراغ کمدی نرفته بود و این مهم ترین تفاوت این فیلم با سایر فیلم های اوست. همان گونه که از نام فیلم پیدا است، «سینما شهر قصه» قرار است مخاطب را با سینما به دنیای سینما ببرد. اما در این مسیر، افتان و خیزان گام برمی دارد.
فیلم در بستر عاشقانه ی کلیشه ای شکل می گیرد: عشق پسری از خانواده ای سلطنت طلب به دختری از خانواده ای انقلابی. مسیر عشق این دختر و پسر از قبل از انقلاب ایران آغاز می شود و برهه های دیگری از تاریخ معاصر ایران را شامل می شود. فیلم در روایت، دو پاره می شود. منظور از دو پاره شدن فیلم، دو پاره شدن مضمون و موضوع فیلم است.تا نیمه های فیلم، داستان وصال دو جوان از دو خانواده ی مختلف، نگاه مسلط تری نسبت به ادای دین و احترام به سینمای ایران دارد اما از نیمه های فیلم تا انتهای آن، به یکباره موضوع فیلم چرخشی به سمت ادای دین مفصل به تاریخ سینمای ایران و ستایش آن می کند.
سال گذشته نیز همین معضل در فیلم «مسخره باز» همایون غنی زاده اتفاق افتاد. آن فیلم هم محو ایده های سینمایی و ادای احترام به فیلم های معروف سینمای ایران و جهان در سکانس های انتهایی فیلم شده بود و مخاطب را آزار می داد. هر دو فیلم پلان هایی بی ربط از فیلم های مختلف را عینا در فیلمشان تکرار کرده اند. بی ارتباط بودن فیلم های سینمای ایران در «سینما شهر قصه» به حدی زیاد می شود که عملا بازسازی تولید پلانی از فیلم «کاغذ بی خط» ناصر تقوایی در انتهای «سینما شهر قصه» نه تنها کمکی به روند فیلم نمی کند که برای مخاطب حوصله سر بر هم می شود.
واقعا لزوم بازسازی پلانی از «کاغذ بی خط» چیست؟ مرحوم جمشید مشایخی در انتهای عمر که صدایش به زحمت به مخاطب می رسد با هدیه تهرانی در ماشین نشسته اند و عشق و علاقه ی به سینما را بازسازی می کنند.دختر و پسر جوان ابتدای فیلم در میان دهه ی ۶۰ که حالا نقش جدیدی به عنوان مادر و پدر در زندگی دارند! در پشت صحنه ی فیلم «کاغذ بی خط» در دهه ی ۸۰ حاضر می شوند! و زن علاقه اش به سینمای تقوایی را نشان می دهد. تقوایی (با بازی افشین هاشمی) هم از اکران آخرین فیلمش با نام «ناخدا خورشید» که به تازگی به سینماها آمده، حرف می زند! همین یک سکانس کافی است که مشخص شود چقدر از نظر روایت و زمان در فیلم آشفتگی به وجود آمده است.
شخصیت های فیلم در دهه ۶۰ حضور دارند، به پشت صحنه ی فیلمی در دهه ی ۸۰ می روند، دو بازیگر فیلم ناصر تقوایی در دهه ی ۸۰، بازیشان را بازسازی می کنند، پلان تمام می شود، تقوایی با شخصیت های «سینما شهر قصه» گفت وگو می کند و خبر از اکران آخرین ساخته اش به نام «ناخدا خورشید» می دهد و یعنی شخصیت ها در سال ۱۳۶۶ حاضر هستند. واقعا به نظر می رسد در جای جایِ اثر، سازندگان فیلم، محو ایده ی خود شده اند. تقریبا پس از طی شدن یک سوم ابتدایی فیلم، فیلم چیز جدیدی برای ارائه ندارد و دستش برای مخاطب رو شده است.
لحظه های کمدی فیلم معطوف به تقابل دو خانواده ی سلطنت طلب و انقلابی است. جز در همین لحظات، در موقعیت های دیگر، فیلم موفق به خنده گرفتن از مخاطبش نمی شود. فیلمسازان این اثر، می خواستند فیلمی در ستایش تاریخ سینمای ایران بسازند، اما فیلم بیش از حد طولانی است.به نظر می رسد برای اکران عمومی فیلم، نیاز است که سازندگان اثر، تدوینی دوباره انجام بدهند. فیلم در سکانس های متعددی از ریتم می افتد و این نشان از این دارد که باید تدوینی مجدد روی اثر شکل بگیرد. ضعف در شخصیت پردازی، باعث دیده شدن تیپ های کلیشه ای و تکراری در جای جای فیلم شده است. به همین دلیل است که مخاطب بیش تر با بازی بابک کریمی در فیلم همراه می شود.
حامد کمیلی، فرخ نعمتی، سیاوش مفیدی، آناهیتا درگاهی، رؤیا میرعلمی، فریبا جدی کار، علی اوجی و سایر بازیگران فیلم، نقش هایی را در این اثر ایفا می کنند که قبلا بارها مخاطب این ایفای نقش ها را از آن ها دیده است و چیز جدیدی برای مخاطب به همراه ندارد. با این حال، به دلیل همان تقابل کمدی میانِ آن دو خانواده است که مخاطب تا انتهای فیلم در سالن سینما باقی می ماند. موسیقی فیلم هم همان فضای نوستالژیک فیلم های مشهور ایرانی را یادآوری می کند: از «قیصر» گرفته تا «ممل آمریکایی».
اصرار بیش از حد سازندگان اثر به تکرار کردن پلان های این فیلم ها در «سینما شهر قصه»، کم کم به رویه ای کسالت بار در طول فیلم تبدیل می شود. مخاطب از ابتدا تا انتهای فیلم شاهد وصل شدنِ اجباری پلان هایی از فیلم های قبل از انقلاب (با دوبله ی دوباره ی چنگیز جلیلوند و سایر افراد) است که کمکی به پیشرفت قصه نمی کند. نظر شخصی من این است که بهتر بود فضای فیلم در همان روزهای آخر قبل از انقلاب اسلامی می ماند، زیرا فیلم هرچه از انقلاب اسلامی ایران فاصله می گیرد و به جلو می آید در ساخت لوکیشن ها و قصه پردازی ضعف دیده می شود. صحنه های جنگ ایران و عراق در این فیلم، بیش تر شبیه ترقه بازی ها و آتش سوزی های چهارشنبه سوری است تا نشان دهنده ی خط مقدم جبهه.
حتی ماندن در فضای فیلم های قبل از انقلاب به حدی در سازندگان اثر تأثیر گذاشته که حواسشان نبوده، لباس، لوکیشن، صحنه و غیره در خلال میان دهه های ۵۰ تا ۷۰ ایران بایستی تغییر کند. فضای ایران در دهه ی شصت در پوشش و لباس ها تقریبا شبیه به همان چیزی است که در قبل از انقلاب وجود دارد. صرف این که مردان، کراوات را کنار گذاشته اند و زنان نیز با چادر تردد کنند که تغییر پوشش و لباس دو دهه به حساب نمی آید. مخاطب باید با گریم بازیگران متوجه شود که زمان تغییر کرده است و این تغییر در طراحی صحنه و لباس آن چنان دیده نمی شود.
در نهایت باید گفت با این که فیلم «سینما شهر قصه» ضعف های متعددی در فیلم نامه و تولید دارد اما با تدوینی دوباره، شاید بتواند اکران عمومی قابل قبولی را پشت سر بگذارد. مخاطب، خاطره باز است؛ برمبنای همین مسئله است که می گویم شاید فیلم با تکیه بر خاطره بازی و نوستالژی بتواند مخاطبان بیش تری را به سالن های سینما بیاورد. اخبار هنری/ حمید توران پور
مدیر فیلمبرداری: مرتضی پورصمدی. طراح لباس: شیده محمودزاده. طراح صحنه: آیدین ظریف. طراح چهره پردازی: شهرام خلج. صدابردار: منصور شهبازی. برنامه ریز و دستیار اول کارگردان: ماریا امیری. مدیرتولید: دانیال کاشانچی. مدیر تدارکات: حسین میرزامحمدی. موسیقی: بامداد افشار. خواننده: رضا یزدانی. صداگذار: میثم ریاحی. مدیر دوبلاژ: رضا آفتابی. دوبلور: چنگیز جلیلوند. تدوینگر: سیاوش پورخلیلی. منشی صحنه: فاطمه رزاقی، جلوه های ویژه میدانی: حمید رسولیان. جلوه های ویژه کامپیوتری: امیر سحرخیز، بیتا اخلاقی. عکاس: جلال حمیدی. مدیر هنری: احمد غلامی. طراح عنوان بندی: سیاوش پورخلیلی. مدیر روابط عمومی: محمد حیدری. مجری طرح: امیرحسین مهر. تهیه کننده: کیوان علی محمدی، محمدرضا مصباح.
این فیلم توانست نامزد بهترین بازیگر نقش مکمل مرد برای بابک کریمی، بهترین تدوین برایسیاوش پورخلیلی،بهترین طراحی لباس برای شیده محمود زاده و همچنین نامزد بهترین طراحی صحنه برای آیدن ظریف در سیمرغ سی و هشتمین دوره جشنواره فیلم فجر شود.
درباره وب
